|
W czasach przedhistorycznych na terenie dzisiejszej Lednicy miała znajdować się pogańska świątynia, obsługiwana przez kapłankę. W średniowieczu, po stu latach od lokacji Wieliczki w 1290 r., miasto rozbudowując się zakupiło część Lednicy.
W okresie do połowy XVII w. wieś Lednica, składająca się z dwóch części: Górnej i Dolnej stanowiła przedmiejską dzielnicę Wieliczki. W Lednicy Górnej już przed 1564 r. stał dwór z folwarkiem, browar, i 4 sadzawki. Na obszarze obu Lednic, podobnie jak na terenie innych przedmieść Wieliczki, znajdowały się dworki szlacheckie, ale przede wszystkim zagrody przedmieszczan, żyjących z rolnictwa oraz drobnego rzemiosła. Na przedmieściach wielickich zamieszkiwało także wielu pracowników żup, zwłaszcza robotników, którzy mieszkali na gruntach żupy w pobliżu szybów. W XIX w. na terenie Lednicy Górnej zlokalizowano zbiornik, z którego rurami sprowadzano wodę pitną do Wieliczki. Słodka woda dostarczana wodociągami z lednickich stawów służyła także do ługowania złoża solnego. Na terenie Lednicy znajdował się kamieniołom piaskowca drobnoziarnistego oraz złoża gliny i iłu. W Lednicy usytuowana była także gorzelnia oraz duży browar, zaopatrujący lokalny rynek. W r. 1911 w Lednicy powstała duża kolonia czterorodzinnych domków robotniczych dla górników. W r. 1918 Lednica weszła w skład niepodległego państwa polskiego. W okresie międzywojennym zakończony został proces scalania wsi z miastem Wieliczka. W r. 1998 Lednica Górna weszła w skład reaktywowanego powiatu wielickiego. na podstawie tekstu Leszka Trojana ze strony: www.lednica.wieliczka.eu |